Friday, September 14, 2018

மதுரைக்கு வந்த சோதனை



சோழநாட்டு தலைநகரிலிருந்து புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தைத் தாண்டி பாண்டிய நாட்டிற்கு பல்வேறு நதிகளைக் கடந்து காலடி வைக்க மூன்று நாட்களாவது ஆகும் பயணத்திற்கு சரியான கட்டுசோறு தேவையைதாண்டி திருடர் பயமும் இருந்திருக்கும் அப்போது. இன்று நடுவில் புதுக்கோட்டையில் ஒரு கடையில் மதியஉணவை முடித்துக்கொண்டு மதுரைக்கு செல்ல நான்கு மணிநேரம்தான் ஆகியது. 

பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்னால்வரை பயணத்திற்கான திட்டம் எதுவும் இருக்கவில்லை. ஒருநாள் தினேஷ் தொலைபேசியில் மதுரை வரமுடியுமா என்றார். அவர் முன்பே வாசகசாலை தோழர்கள் கார்த்திகேயன், அருண் இருவரின் வழிகாட்டுதலால் என்னை தொடர்புகொண்டிருந்தார். உடனே தயார் படுத்திக்கொள்ள முடியுமா என்று சற்று தயக்கமாக இருந்தது. முன்னே லைப்ரரி புத்தகமாக படித்திருந்தாலும் புத்தகம் கிடைக்கட்டும் என்றேன். வாசகசாலை கண்ணம்மாள் அவர்கள் புத்தகம் இருக்கிறது என்று கையோடு வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார். ஆகவே மனம் கொள்ளும் விடுபடல்களிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. சரி என்று சொல்லவேண்டியதாகிவிட்டது. பதினைந்து நாட்களும் நெடுங்குருதியும், லேட்டாப்புமாக இருந்தேன்.

Monday, September 10, 2018

கறிச்சோறு: நிறைவேறா வேண்டுதல்கள்


கடந்த ஐம்பதாண்டுகளில் தஞ்சை வட்டாரத்தில் நடைபெற்ற சம்பவங்களுக்கு சாட்சியாக விளங்குபவர் சி.எம் முத்து என்று .முருகேசபாண்டியன் ஒரு கட்டுரையில் அவரைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார். கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்க்கும்போது உண்மை என்றே படுகிறது. தி.ஜா. கரிச்சான் குஞ்சு, எம்.வி.வெங்கட்ராம், குபாரா போன்றவர்கள் இசை, நடனம், போன்ற கலைகளின் உயர்குடிகளின் ரசனைக்கு ஏற்றவகையில் நாவல்கள் படைக்கப்பட்டபோது வயல்களில் மனித வாழ்க்கை, குடும்ப உறவுகளில் சிக்கல், சாதிய மனநிலை ஏற்றத்தாழ்வுகள், மிதமிஞ்சிய அன்பு, மிதமிஞ்சிய கோபதாபங்கள் என்று வாழ்வின் மிக அடித்தட்டில் இருக்கும் மக்களின் சுகதுக்கங்களை ரசனைகளின் மேல் பெரிய ஈடுபாடுமில்லாத வாழ்க்கையை பற்றி பேசுகிறார். எந்த பெரிய லட்சியங்கள், கொள்கைகள் இல்லாத மனிதர்கள் நேரடியாக மற்ற மனிதர்களை சார்ந்து வாழும் வாழ்வை, தன் இயல்பிற்கும் தன் சிந்தனைக்கும் மீறாத வாழ்வு கொடுக்கும் கரிசனத்தை எந்த கேள்விகளுமற்று எற்றுக்கொள்ளும் கதாபாத்திரங்களை படைப்பதில் கடந்த 50 ஆண்டுகளாக சலிப்பின்றி இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் சி.எம்.முத்து.

Monday, September 3, 2018

நெடுங்குருதி: வெக்கை நதியின் துயரம்



சொற்களற்ற தொடர்பு (nonverbal communication) என்று சொல்லப்படுகின்ற ஒரு வகை தொடர்புறுத்தல் முறை நம் உடல்வழியாக எப்போது வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறோம், அதை உடல்மொழிம் என்று சொல்லலாம். ஒருவரது நேரடி மற்றும் மறைமுக சைகைகளை அதன்மூலம் அவருக்கு தெரியாமல் நாம் படித்துவிடமுடியும். அவர் நமக்கு உணர்த்துவதை புரிந்துக் கொள்ளவும் அவரது பொதுஇயல்புகளைப் புரிந்துக் கொள்ளவும் முடியும். அந்த சொற்களற்ற தொடர்ப்பு அல்லது உடல்மொழியை நம் இலக்கியத்திலும் காணமுடியும். குறியீடுகளாக, படிமங்களாக இலக்கியத்தில் சொல்லப்படுபவைகளை மறைமுகமாக இந்த தன்மையைதான் உணர்த்துகின்றன என்று சொல்லலாம்.

Sunday, August 26, 2018

காச்சர் கோச்சர்: படிமங்களற்ற பாழ்வெளியின் தனிமை


காச்சர் கோச்சர் - விவேக் ஷான்பாக் (தமிழில்: கே.நல்லதம்பி) - காலச்சுவடு பதிப்பகம்

1

குடும்ப அமைப்பு என்பது ஒருவரது ஆளுமையின் கீழ் மெல்லமெல்ல உருவாகிவருவது. குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குகூட அவர் உழைப்பையும், தியாகத்தையும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். அந்த ஒருவர் குடும்பத்திலிருந்து விலகும்போதோ அல்லது இறக்கும்போதோ சர்வநிச்சயமாக குடும்பம் சிதைந்துவிடுகிறது. பொதுவாக அப்பாக்கள் தான் அந்த ஆளுமையை உருவாக்குகிறார்கள். சில குடும்பங்களில் தாத்தா, பாட்டி, அம்மா என்று யாராவது ஒருவர் தீவிரமாக நிலைப் பெற்றிருப்பார்.

மிக வறுமையான நிலையில் இருக்கும் குடும்பங்கள் மேலேறுவது, மிக செழிப்பாக இருக்கும்.
குடும்பங்கள் கீழிறங்குவது அதில் இருக்கும் ஒரே ஒரு உறுப்பினரால் தான் என நினைக்கும்போது இந்த தீவிரத்தை ஓரளவு நாம் புரிந்துக் கொள்ள முடியும். கூடவே குடும்பம் என்கிற அமைப்பு சிதைவுறாமல் இருக்க ஒருவர் செய்யும் பிரயத்தனங்கள், முயற்சிகள், திருட்டுதனங்கள் எல்லாம், வறுமை நிலையில் இருக்கும்போது ஒன்றும் வளமைநிலையில் இருக்கும்போது ஒன்றுமாக இருக்குமா என்கிற சந்தேகம் நம்மை ஆட்டிவைக்கவே செய்யும்.

Saturday, August 18, 2018

வண்டியோட்டியின் உரையாடல்கள்

இந்த ரோடு ஏன் வளஞ்சு வளஞ்சு போகுது... நடுவுல பள்ளம் வேற நோண்டிவச்சிருக்காங்க.

ஸ்...அப்பா... பதினோறு மணி வெய்யிலு, அதுக்குன்னு இப்படியா...

இந்த மழ வேற பெய்யமாட்டேங்குது, ஊரெல்லாம் இதுல மழை, வெள்ளம், புயலு.

ஏங்க அந்த மாட்டுக்கு பின்னாடியே போறீங்க….மாடு வேற புள்ளதாட்சியா இருக்கும் போலருக்கு.

மழை பேச்சாதான் என்னவாம். கொஞ்சம் வெக்காயாவது குறையுமில்ல.

Thursday, July 12, 2018

'புரியாதவர்கள்' கதை குறித்து பாவண்ணன்



அன்புள்ள அசோக்குமார்

வணக்கம். சொல்வனத்தில் வந்திருக்கும் சிறுகதையைப் படித்துவிட்டேன்.  தொடர்ந்து வீட்டைத் தேடிவரும் சிறுவியாபாரிகளுக்கும் மருமகளுக்கும் இடையிலான உரசல்/உறவு புதிய களமாக இருப்பதால் படிக்க உற்சாகமாக இருந்தது. வியாபாரிகளின் ஒட்டுறவை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவளுடைய வேகத்தை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளாமலேயே வாழ்க்கை ஓடுகிறது. ஒரு புதிர்போல போய்க்கொண்டே போகிறது. யாருக்கும் நேரமில்லை, யாரும் யாருக்கும் தேவையுமில்லை என்கிறபோது வேறெப்படி இருக்கமுடியும்?

எனக்கு அந்த இறுதிவரிக்கு நீங்கள் சற்றே கூடுதல் அழுத்தம் கொடுத்துவிட்டீர்கள் என்று தோன்றவைக்கிறது.  விற்பவர் போகிறார், மருமகள் பார்க்கிறாள், வாசல்முன் வந்து கூவக்கூடும் என்று எதிர்பார்த்த நிலையில் அவர் அந்த வீட்டை கூச்சலின்றி கடந்துவிடுகிறார். வேணுமா பாப்பா என்று கேட்கவில்லை. அந்தச் சித்தரிப்போடு சொல்லியிருந்தாலே போதும். தேவையின்றி ‘ஒருநாளும்’ என்றொரு சொல்லால் நீங்கள் தரும் அழுத்தம் ‘ஒரு துளி உப்பு’ கூடுதலாவதுபோல கூடிவிட்டது. அது வெறும் சித்தரிப்பு என்னும் நிலையைக் கடந்து நீங்கள் விரும்பும் முடிவாக மாறிவிட்டது.

அன்புடன்

பாவண்ணன் 

 

சாமத்தில் முனகும் கதவு தொகுப்பு குறித்து சுரேஷ் சுப்ரமணி

எழுத்தாளர் கே.ஜே. அசோக்குமார் அவர்களுக்கு உங்கள் முகநூல் நண்பர் Suresh Subramani எழுதுவது,

வணக்கம். தங்களின் சிறுகதை தொகுப்பானசாமத்தில் முனகும் கதவுபுத்தகத்தை படிக்கிறேன் என நான் உங்கள் பதிவில் சொல்லியிருந்ததுக்கு நீங்கள் அதை படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்தை சொல்லுங்கள் என சொல்லியிருந்தீர்கள். பல்வேறு வேலைகளுக்கிடையே இன்றுதான் அதை முழுதும் படித்து முடித்தேன். அனைத்து கதைகளும் அருமையாக வந்துள்ளன.

புத்தகத்தின் தலைப்பான சாமத்தில் முனகும் கதையில் கூத்தையனின் மன அவசங்களை நுண்ணிப்பாக எழுதியிருந்தீர்கள். அவன் மனைவி வாசுகியின் மரணத்தை முன்னிட்டு அவனுள் எழும்பியிருந்த குற்ற உணர்ச்சியை குத்திக்காட்டும் விதமாக கதவு அகோரமாக முனகுவது வாசுகியின் ஆற்றாமையையே நினைவுறுத்துகிறது.